ENGÁNCHATE!

A "Marbella galega" de Fran Soutelo

2012-05-08T23:04:00.001+02:00

Vestido de negro, sombreiro negro, gafas de pasta negra e ollos negros para falar dunha novela negra que se desenvolve entre Muros, Santiago, o Carballiño e o Salnés. Lugares, todos eles, ben coñecidos por Miguel Anxol Fernández, como tamén o é esta "Marbella galega" na que veraneaba fai uns anos e a que invita a descubrir a todos os lectores de Lume de cobiza da man do detective Fran Soutelo.

Lectura pesimista ao comezo: Fran Soutelo pasa doce horas no avión sen poder aterrar en ningún aeroporto galego por mor do lume que oscureceu o ceo o primeiro de agosto daquel verán de 2006.

O autor garante a verosimilitude da novela. A realidade mestúrase coa ficción, lugares próximos e personaxes reais conviven con outros literarios nunha trama que engancha dende un principio querendo seguir as pistas para descubrir que se esconde detrás da morte dun rapaz novo de Padriñán.

A película está á volta da esquina e a seguintes aventuras detectivescas do protagonista no forno!

Unha data: 2014

Miguel Anxo Fernández

2012-05-01T21:05:00.002+02:00

O escritor e crítico de cine Miguel Anxo Fernández chegará ata Sanxenxo o luns 7 de maio para comentar a súa obra Lume de cobiza, protagonizada polo detective Frank Soutelo e ambientada en escenarios reais que nos son próximos (Sanxenxo, Santiago, Muros, Vigo, O Carballiño...) no verán do 2006, cando os montes arden de forma incontrolada por todo o país.

Miguel Anxo Fernández é historiador de formación e cinéfilo de paixón, o autor creou o sabuxo Frank Soutelo a partir de Un nicho para Marilyn, gañadora do Premio de Novela Manuel García Barros 2002. O xurado valorou “a temática infrecuente da obra dentro do panorama literario galego, a súa perfecta construción, o seu intenso ritmo narrativo e a súa frescura estilística”. Aquela peripecia converteuse nun éxito que asentou a un personaxe como un dos máis populares da nosa literatura policial.

+ info: http://www.franksoutelo.com/

Con Héctor Carré

2012-03-16T19:28:00.000+01:00

Onte tivemos a oportunidade de compartir unha tarde co cineasta e escritor Héctor Carré, que veu ao Hotel Justo a falar da súa obra Febre, premio da fundación Nova Caixa Galicia-Claudio San Martín.

Alí xuntámonos profesores, nais e alumnas do club de lectura, para tentar de esclarecer os misterios da súa obra: o nome dos personaxes, os amoríos, a violencia, a economía, en fin a historia dun tempo e dunha vida.

Todo tinguido de anécdotas e de cine. Que sabia mistura o cine e a literatura! Juan Álvarez

Febre.Héctor Carré

2012-01-16T20:45:00.001+01:00

HECTOR CARRÉ foi o último premio XERAIS e da Fundación Nova Caixa Galicia-Claudio San Martín de Literatura Xuvenil 2011 coa súa obra Febre.

Sipnose:

Un avó cóntalle á súa neta adolescente unha historia roubándolle a súa atención ás pantallas que contan outras historias. Quere mostrarlle como todas as rapazas da súa idade, de todos os tempos, teñen problemas de entendimento cos pais, e ao tempo, ensinarlle parte da historia da súa familia.

Febre responde á febre do wolframio, aquela que tivo lugar entre entre nós nos tempos da primeira posquerra. Coma a febre do ouro é unha enfermidade social, unha situación límite onde cada un asume o papel que lle toca: de desgraciados a maioría, de negociantes e novos ricos outros, de aproveitados moitos,... O rol de cada un deles está claro, o das forzas do orden e o dos que foron expulsados para moverse nas lindes. Unha moza como Guillermo Tell, como Pepa a Loba, convertendo a debilidade en fortaleza móvese entre todo ese desastre social e entre espías...

Situada en Noia e Lousame, móstranos lugares coñecidos como o casino da vila onde ata hai ben pouco eran famosas as timbas e personaxes tamén recoñecibles, como ese Marelo do que Avilés de Taramancos falara xa nas crónicas recollidas en Obra viva. Por iso, esta é unha boa ocasión para desfrutar da novela e ir dela a outras que tratan os mesmos temas como Cabalo de ouros de Freixanes, e a outros libros como o citado de Avilés ou os libros de historia de Noia de Agrafoxo

Fonte: Rede Lectura

A moneca viaxa a Galicia

2012-01-10T21:33:00.001+01:00

A compañía de teatro galega Emedous representará nos escenarios Kafka e a moneca viaxeira, unha versión en lingua galega da obra homónima de Jordi Sierra i Fabra. A obra de teatro estará no

1º. Forum Metropolitano de A Coruña do 20 ao 22 de xaneiro
2º. Auditorio Municipal de Narón o 29 de xaneiro
3º. Teatro Principal de Pontevedra o 6 e 7 de marzo
4º. Auditorio Municipal de Vigo o 22 de abril.

É unha oportunidade magnífica de volver a revivir as inquedanzas desta moneca inquieta, que chega agora a Galicia como agasallo de Reis.

Kafka

2011-12-07T19:31:00.001+01:00

Franz Kafka, nado en Praga en 1883 e falecido en Viena en 1924 está considerado un dos maiores novelistas en alemán, e dos mellores escritores de historias curtas do século XX. A súa forma de escribir segue sendo un desafío tanto para críticos coma para lectores, e os intentos de catalogar os seus traballos son xeralmente inadecuados. (Wipipedia)

A súa obra máis coñecida A Metamorfose abre as lecturas deste ano:

Cando, unha mañá, Gregor Samsa acordou duns soños axitados, encontrouse na súa cama convertido nun bicho monstruoso. Xacía sobre as súas costas, duras como un caparazón e, ao erguer un pouco a cabeza, viu o seu ventre abombado, pardo, segmentado por induracións en forma de arco, sobre cuxa prominencia o cubrecama, a piques xa de escorrer de todo, case non podía sosterse. As súas numerosas patas, dunha deplorábel delgadez en comparación coas dimensións habituais de Gregor, tremían indefensas ante os seus ollos. “Que me aconteceu?”, pensou.

Este inquietante comezo da obra, coñecido universalmente e inmortalizado xa para sempre na memoria das xeneracións vindeiras, segue a cautivar nos tempos actuais. Unha mostra é esta curtametraxe, realizada en branco e negro, baixo a dirección de Fran Estévez coa que obtivo varios galardóns e recoñecementos.

Outro exemplo, neste caso de fascinación pola personalidade do autor e o misterio que rodea a súa vida témolo témolo na recreación da obra de Jordi Sierra i Fabra titulada KAFKA E A BONECA VIAXEIRA.

O libro relata a peculiar relación que supostamente tivo Franz Kafka cunha nena que perdeu a súa boneca. Para consolala, Kafka converterase no Carteiro de bonecas e vaille contando á nena, a través de cartas, as aventuras da boneca polo mundo adiante.

"Franz Kafka morreu no sanantorio de Kierling, preto de Viena, un ano despois de que sucedese esta historia, o 3 de xuño de 1924, aos corenta e un anos de idade. Nunca se soubo o nome da nena que perdeu a boneca, e as cartas que el lle escribiu durante 3 semanas nunca foron lidas por ningunha persoa nin encontradas. Dora Dymant, que daquela vivía co escritor, foi quen explicou os feitos..."

Ver actividades propostas na Guía didáctica da editorial Galaxia.

Falar de libros

2011-11-04T20:09:00.001+01:00

A actividade animadora máis frutífera que existe é "falar de libros". Nada crea mellores expectativas lectoras que escoitar a alguén que nos fala dun libro con paixón. Crear un ambiente no cal se fala de libros sen ataduras academicistas, é establecer uns alicerces sólidos nos que fundamentar a afección á lectura. Tanto é así que, no que se refire a espertar o desexo de ler, non existe técnica nin estratexia mellor. Xabier P. Docampo

Domingo Villar ou o pracer da novela negra

2011-06-16T01:29:00.002+02:00

O domingo 5 de xuño, o xornal El País, publicaba na sección "Gallegos en la escalera" o artigo de Paco López Barxas, que sintetizo aquí:

Escritor y novelista brillante, Domingo Villar aparece vinculado a uno de los fenómenos editoriales más destacados de estos últimos años sin que él mismo haya podido imaginar, probablemente, la irresistible atracción de la que son objeto sus libros. Pero, ¿cuál es su secreto? Sin duda la creación de un mundo propio dentro de la novela negra; un mundo con su tiempo y espacio determinados, laberintos y misterios, que provoca en el lector que lo descubre el placer por habitarlo. Es como degustar el aroma de un vino nuevo fermentado en la bodega de la mejor literatura de intriga. (...)

A la vista de los resultados, tan contundentes en el número de traducciones como en las cifras de superventas, es fácil de entender por qué Domingo Villar ha cautivado el interés de los lectores con tan solo dos novelas en su historial narrativo. Y es fácil porque, desde su ADN como escritor, ha logrado contagiarnos de una atmósfera especial en sus relatos, sostenida como pretexto para mostrarnos la sencilla complejidad de sus criaturas de ficción. Porque a Villar, como a los grandes, no se le conoce a través de sus libros; se le reconoce. Da lo mismo que en su primera novela, un crimen escalofriante se esconda en un apartamento del piso 18 de la viguesa torre de la isla de Toralla o que, en uno de sus artículos de prensa, un viejo pianista recuerde en un club de jazz de Berlín la vida de un adolescente gallego dado por muerto en 1938. Y da lo mismo porque lo que nos fascina de este joven autor es su manera de narrar, el manejo virtuoso de la ironía y el clima de tensión con los que construye auténticas escenas memorables. Eso es lo importante.

Para ler o artigo completo pincha aquí.

Notas:

- Nació en Vigo en 1971.

- Crítico gastronómico y tertuliano de libros y fútbol en la radio

- Escribe en gallego y se traduce a sí mismo al castellano.

- 2006. Ollos de auga. Traducida al inglés, alemán, italiano, ruso, búlgaro y sueco.

Premio Frei Martín Sarmiento, Premio Sintagma, Premio Brigada 21.

- 2009. A praia dos afogados. Traducida al polaco, italiano, alemán, francés, holandés e inglés.

- Premio Antón Losada Diéguez, Libro del año por la Federación de Libreros de Galicia, Autor del año por la revista Fervenzas literarias, Premio Brigada 21, Finalista al Premio Libro del Año del Gremio de Libreros de Madrid, Finalista al Premio Novelpol.

Vídeo de presentación da novela por Siruela:

A noite do Risón

2011-05-29T21:10:00.002+02:00

Gonzalo Moure é un dos escritores máis recoñecidos da literatura infantil e xuvenil. As súas obras , escritas en castelán son traducidas ao galego, ata tal punto que o incluimos dentro da nómina dos escritores da nosa terra. Non é casual. Aínda que nacido en Valencia, vive desde 1989 en Asturias e ten visitado Galicia en numerosas ocasións dando conferencias e tamén charlas polos institutos e colexios.

Poderíamos citar moitos dos seus títulos Palabras de Caramelo, A la mierda la bicicleta, Tuva, El beso del Sahara..., obras todas elas que están na biblioteca e que o alumnado está a ler. A noite do Risón é outrodos seus libros que ten como telón de fondo o mar. O mar que salpicou este ano as nosas lecturas. Nesta ocasión a acción sitúanos nun bar de pescadores dunha vila da costa do Cantábrico, nunha noite de treboada. O misterio está garantizado.

Ler, escribir, amar

2011-03-02T15:57:00.001+01:00

               Tras estas últimas semanas de unpluggeds polos centros de ensino do país e malia a sensación que tiven ás veces no pasado de que a miña presencia era unha produto cultural máis que se vendía co libro, no podo mais que falar en positivo desta experiencia como un importante elemento dinamizador nas políticas de fomento da lectura entre os rapaces. Explícome:

            En 1º lugar os educadores ven recompensado o seu traballo na aula cando asisten a diálogo fecundo que se establece en moitas ocasións entre o autor e os seus lectores, pequenos en idade pero non en comprensión e capacidade. Eu albisco o orgullo en moitos do seus rostro ao fondo das salas onde falamos cando unha das súas alumnas me mete nun apuro ou inicia comigo unha boa retesía. Supoño que iso lles dá azos para seguir adinte na súa loita cotiá nas aulas aramados de libros e palabras fronte a todo ese ocio dixital que case monopoliza o lecer de moitos nenos.

         En 2º lugar moitos dos nenos, non digo todos porque estaría mentindo, teñen a oportunidade de dialogar cun autor, figura que anque vos semella incrible moitos deles aínda reverencian nos tempos que corren. Eu sempre baixo da tarima paseo entre eles para que falemos de igual a igual e alporízame cando me chaman profe por descoido ou me tratan de vostede. Nenos que aprezan unha dedicatoria especial, incluso nun caderno cando esqueceron o libro. E non digades que os tiran ao lixo. Non é certo. Este mesmo ano comprobeino cunha rapaza que tiña a dedicatoria que lle fixera o curso pasado nun anaco de papel pegado con celo no libro e que pediu que se lla podía repetir, agora si, no propio libro. Nenos que lle entregan a autor como se fosen un tesouro poemas, relatos baseados na súa propia obra ou que veñen cos seus propios textos na procura de consello. Eu gardo cartas de rapaces para que llas entregue a Abdul en Bagdad, poemas sobre o mar dedicados ao vello mariño Ismael, debuxos apócrifos de Van Gogh e ata un sombreiro decorado con malvas. Máis non se pode pedir.

        Seguirei acudindo aos centros de ensino, porque alí onde algúns só ven unha interesada operación comercial, eu vexo algo máis no brillo dos ollos dos rapaces e ás súas mestras. Vexo a paixón e a emoción do lector que fun, unha paixón e a emoción que confeso que perdín, pero que aínda albisco nos meus ollos cando escribo. Quizabes por iso o fago, por recuperar dalgún xeito a aquel lector insomne de trece anos que lía baixo as sabas á luz dunha lanterna.

Título e texto de Marcos Calveiro recollido do seu blog Alfaias

Os que nos adicamos a educación comprendemos ben o significado das túas palabras. Mil grazas!

Con Marcos Calveiro

2011-02-23T15:53:00.002+01:00

Resumir a xornada de onte na compañía dunha persoa excepcional, non resulta doado. Marcos Calveiro, autor de Festina Lente e O canto dos peixes, deixou unha forte pegada nos membros do club, que non tiñan présa por marchar as súas casas. O tempo pasou entre conversas, risas e xestos de admiración ao escoitar falar do transfondo que hai detrás dunha obra literaria, os anos invertidos na investigación, o proceso de seleccion da documentación, a capacidade de reter os datos e volcalos despois no escrito para crear unha historia novelada.

En Festina, hai moito do mundo no que vivimos hoxe, se somos quen de darnos conta que non somos tan libres como cremos. A reflexión do que se está a perder a causa do progreso é o tema principal de O canto dos peixes, ademais da historia de amizade entre o neno e o vello mariñeiro, tema recurrente nas outras obras do autor.

A nosa admiración para o escritor, salvagarda das palabras, ao que lle gustan os dicionarios e o latín.

Marcos Calveiro abriu un blog cando publicou o seu libro Festina lente. Alí podeses atopar moita máis información sobre a obra.

JAUREGUIZAR

2011-01-24T23:50:00.004+01:00

Un martes como calquera outro, os alumnos de 1ºC acudimos ás clases pola mañá pero logo non fomos ás nosas casas como de costume, senón que quedamos a comer no instituto. Foi por vontade propia, aínda que non o pareza, pero é que no tempo en que moitos nenos e nenas están nas súas casas agardando á hora de voltar ás clases pola tarde, nós iamos a ter unha charla co autor do libro A RUTINA CORSARIA , o señor Santiago Jaureguizar, un home coma calquera que traballa nun periódico e que nos seus ratos libres escribe novelas e letras de cancións de hip-hop.

Contóunos algo da súa vida, que de xoven gustábanlle os piratas e por iso escribe sobre piratas, que estudiou Dereito pero que non lle gustou e deixouno... Tamén nos falou un pouco de BALEA MORTA OU LANCHA A PIQUE a continuación da RUTINA CORSARIA. Fixémoslle unhas preguntas, máis ben fixénlle unhas preguntas porque o resto non sei se era por vergoña ou non sei porqué non lle preguntaban nada. Para finalizar a visita asinóunos os libros e a min escribiume unha dedicatoria especial xa que pensa que vou ser xornalista porque disque que lle fixen unha boa entrevista.

Sobre RUTINA CORSARIA.

O libro en si gústame bastante, é un disparate total pero iso é o que o fai moi divertido e emocionante. O autor inclúe cousas no libro que ve a diario coma algún supermercado ou o faro... A historia contase en Ribadeo, a súa vila natal. Martín

A min Jaureguizar pareceume un moi bo escritor, xa que encantoume o seu libro A Rutina Corsaria. El díxonos que de pequeno non se lle daban ben as matemáticas, pero a Lingua gustáballe moito. Falounos que el fixo A Rutina Corsaria porque de pequeño quería ser un corsario, pero os pais non lle deixaban. Tamén dixo que os feitos ocorrían en Ribadeo porque el vivira uns anos alí, e gustáballe moito aquel lugar.

A Rutina Corsaria gustóume moito porque ten emoción e intriga. A parte que máis me gustou foi cando O Repoludo surcaba o mar do Arco Iris, vivindo aventuras esperando encontrar ao corsario máis temido do mundo, Sir Francis Drake. Moncho

Era un martes como outro calquera e estábamos no instituto. Ese martes quedamos alí a comer.Tan solo quedar alí foi una experiencia moi boa xa que estábamos moitos dos compañeiros da clase.A que non sabedes porque quedamos alí a comer? Pois porque tivemos unha visita dun gran autor chamado Jaureguizar. EL veu grazas ao clube de lectura que o invitou e el aceptou.

Eu pensaba que el ía ser un home con calva e xa moi vello mais… nada que ver. Era bastante xoven. A verdade é que a min encantome coñecelo.Contounos un pouco da súa vida e tamén ensinounos como chegar a ese nivel de autor coma el,é dicir como escribir un libro como os del. Eu de feito lin un o seu libro titulado A RUTINA CORSARIA. Noelia Pombo

Un martes pola tarde quedamos a comer no instituto porque ía vir un autor dun libro que estabamos a ler. Eu pensaba que ía ser un home baixo e regordecho, pero era todo o contrario.Era alto e fraco.Nós fixémoslle unha pequena entrevista. Unha das preguntas era porqué sendo vasco escribía en galego. El contestounos que desde moi pequeno viveu en Galicia.

Ahh...! que xa se me olvidaba o libro qu lin foi A rutina corsaria e estou desexando ler a súa continuación. Balea morta ou lancha a pique. Luis

Dixo que el era e é un periodista, é un señor moi amable, asinounos os libros e dixo que para ser un autor hai que ter moita imaxinación. Alexis

Comentario do libro a Rutina Corsaria :

O libro ao principio moito non o entendíamos, grazas o traballo na clase de L.Galega logramos comprendelo. É unha historia moi bonita e moderna xa que inclue léxico actual. Básase na vida dos piratas e de como unha persoa normal e corrente logra facer un barco con materiais moi sinxelos e forma unha tripulación que con ela vive moitas aventuras...Todas veñen da imaxinación do escritor .É un libro que eu recomendaria que a xente, a partir de 10/12 anos o leera.

Comentario sobre a charla co escritor:

A verdade é que non foi unha charla moi aburrida xa que o escritor logrou que lle prestáramos atención, lóxicamente falamos do libro A Rutina Corsaria e do que lle sigue, explicounos que a el de pequeno gustáballe moito os piratas.

Non sempre dedicouse o periodismo, xa que de primeiras empezou a carreira de Dereito, pero non lle gustou. Tamén nos falou dos outros libros del. Sheila

O martes pola tarde pasámolo moi ben . Estivemos na charla de Jaureizar e estivo contándonos porqué escribiu os libros .

Divertímonos moito escoitando a súa vida, estivo contando cousas da súa infancia e da súa familia, tamén lle fixemos unha serie de preguntas como por exemplo ¿Por que escribiches o libro da Rutina Corsaria? Ao final asinounos o libro. Pasámolo moi ben . Melanie e Noelia Moldes

Para min o de Jaureguizar foi moi interesante porque contounos moitas cousas, unha delas foi que escribiu bastantes libros, un deles foi A RUTINA CORSARIA, que a min gustoume moito. Tamén lle fixemos preguntas e ao final asinounos os libros. Foi xenial!! Miguel

Felices lecturas!

2010-12-22T21:47:00.001+01:00

Balea morta ou lancha a pique

2010-11-18T23:15:00.003+01:00

Estamos diante dunha novela de aventuras. Subxénero de piratas. É a segunda entrega de As aventuras do capitán Thunderskin. A primeira serie de novelas de piratas da literatura galega. Aventuras trepidantes, fantasía desbordada, humor a mans cheas, xogo con anacronismos deliberados (videoxogos, baleas clónicas…) e o telón de fondo constante da Moby Dick de Herman Melville.

Apreciamos a mestura de mundos. Piratas e pirados, idealismo e materialismo da man do capitán e o portugués, dando voltas por unha actualidade de mundo globalizado. Sen que falten as doses de humor e imaxinación.

Información aportada por Pilar Sampedro nunha proposta didáctica elaborada para a editorial Xerais.

O martes 23 teremos a oportunidade de poder coñecer ao seu autor, Santiago Jaureguizar e intercambiar diferentes puntos de vista sobre a lectura do seu libro.

Asóciate!

2010-10-25T20:58:00.002+02:00

Comezamos unha nova temporada. Este ano o mar vai ser o protagonista das nosas tertulias. Navegaremos por mares de tinta salgada en barcos capitaneados por autores cercanos no tempo e no espazo.

Asóciate ao club ! Este é só o comezo da travesía!

Bo vento!

"Picnic" entre libros.

2010-06-22T19:01:00.001+02:00

Onte, á saída das clases, na carballeira que temos diante do instituto, os integrantes do club compartimos mesa e lecturas. O día espléndido acompañaba para recordar a Saramago, a Machado, Miguel Hernández, José Martí, Fernández Paz, entre outros.

Intercambiamos agasallos, chapas, libretas, libros de poesía, algún de Carlos Casares...

Intercambiamos dedicatorias, sinaturas e promesas de futuro.

Bo verán de sol, mar ou montaña a elexir, pero sempre cun libro na maleta!!!

Xornada dos Clubs de Lectura 2010

2010-06-10T20:08:00.003+02:00

Un espazo que a miúdo non ten cabida nas clases de literatura é aquel no que os lectores poden

conectar a literatura coa súa propia experiencia, é dicir, aquel no que aprenden a vivir coa

literatura. Mª Cecilia Silva-Díaz

Mañá 11 de xuño, en Santiago de Compostela terá lugar unha xornada para os coordinadores dos Clubs de Lectura dos centros de ensino secundario de Galicia nas que se intercambiarán experiencias doutros clubs que servirán para a reflexión e avance na educación literaria.

A profesora da Universidade Autónoma de Barcelona, Ana María Margallo falará de Lectura e adolescentes, título do libro escrito en colaboración con Teresa Colomer, entre outros.

Ana María Margallo é dra. en Didáctica da lingua e literatura; formadora de profesores de secundaria e investigadora sobre a incidencia dos proxectos de traballo na adquisición da educación literaria.

O poeta Benjamín Prado rematará a xornada coa súa visión sobre a lectura e a función da literatura.

Todo un luxo ter a oportunidade de escoitar a un home crítico e con unha personalidade arrolladora.

Podedes ler unha selección dos seus poemas cliqueando na ligazón: aquí.

PROGRAMA DAS XORNADAS. Fonte: LER EN MANCOMÚN

Viaxe a Santiago

2010-06-10T19:01:00.001+02:00

Os membros do club tamén viaxamos para disfrutar das paixases literarias. Así poís, a finais do mes de maio acercámonos á cidade de Santiago de Compostela, peregrinando cara dúas bibliotecas con moito encanto; a Biblioteca de América en Fonseca e despois á Biblioteca da Facultade de Historia, unha biblioteca que conserva o encanto de finais do século XIX.

Pero ademáis esta viaxe permitiu elevarnos ata preto das nubes, porque visitamos as cubertas da Facultade de Historia e as da Catedral

Como colofón ás actividades deste curso faremos o 17 de xuño un “picnic literario” preto do mar, ese mar que sempre estivo presente nas nosas xuntanzas. Comentario: Ana

De viaxe ás Bibliotecas. Santiago, maio 2010 on PhotoPeach

Para que les?

2010-05-15T13:26:00.004+02:00

Respostar a esta pregunta foi unha iniciativa que lanzou o Club de lectura virtual de Implicadas e que recollimos unha grande parte das Bibliotecas galegas para facer visible os comenarios das persoas e contribuir así á reflexión e contaxio da lectura entre os máis novos.

En Bibliomanía fixémonos eco de todas as aportacións e aquí queremos destacar as respostas de Rosa Aneiros, Xosé Monteagudo e Raúl Vacas, cos que compartimos este ano as xuntanzas no club arredor dos seus libros.

Coa lectura

coñezo e sinto outras vidas que me fan máis libre,

xa que me proporcionan

puntos de vista diferentes.
Con eles, podo valorar e escoller mellor
en calquera situación da vida. Xosé Monteagudo

Leo

para completarme,

para actualizar utopías,

para crer,

para crear,

para evadirme ocasionalmente do mundo

ou para involucrame nel.

Gústame mergullar nos libros,

fondear nas palabras máis profundas,

osixenar o corazón

con soños e metáforas,

nadar contracorrente. Raúl Vacas

Leo para fuxir e para encontrarme no máis fondo de min mesma.
Leo para saber e para ignorar.
Para ver dende outros ollos e dende as tripas dos meus.
Leo para ser ti.”
Rosa Aneiros.

Con Rosa Aneiros

2010-05-09T19:53:00.003+02:00

O club iniciou este ano a súa andaina literaria con As de bolboreta de Rosa Aneiros e finaliza con Sol de inverno, tamén da mesma autora. A xuntanza tivo lugar na sede da Fundación CaixaGalicia, que amablemente cedeu as súas magníficas instalacións para este evento.

Rosa Aneiros declarou, cando recibiu o premio Xerais 2009 por Sol de Inverno que “nesta novela quería contar a historia dunha nena, Inverno, a que lle roubaron a infancia, ese paraíso de Antes, e como ao longo de toda a súa vida pelexa por retronar e recuperar ese paraíso. Inverno tenta sempre regresar, especialmente cando vive en Cuba en contacto coa comunidade de emigrantes galegos, aí nese treito da narración, quixen recuperar a memoria da miña propia infancia”. Rosa Aneiros perfilou a Inverno como "un personaxe completo que loita polos seus ideais, mais tamén polos ideais de outros, que sinte tan preto como os propios”.

Unha tarde da que se falou tamén de As de Bolboreta e na que os rapaces e rapazas adquiriron un protagonismo especial da man da autora. Grazas!

Un bo tipo. Un tipo xenial

2010-03-06T13:43:00.000+01:00

O primeiro de marzo XOSÉ MONTEAGUDO estivo en Sanxenxo, terra que el coñece ben e na que é ben querido, como así o demostra a presencia de dúas mulleres que asistiron á charla co escritor porque viron a noticia na prensa . Sorpresa grata para todos os do club e pódese dicir que ésta é unha das consecuencias de difundir nos medios de comunicación o que se está a facer.

Xosé Montegudo, que recibiu por esta novela, Un tipo listo o Premio García Barros , falounos de como xurdiu a idea de poñerse a contar a historia de Manolo, un home de banca, aparentemente honrado e cunha vida intachable. Os feitos están baseados en casos reais que saíron á luz na prensa. Este forte contraste dunha doble vida é o que fascinou a Xosé Monteagudo para poñerse a tirar do fío e contar cales serían os móbiles que fixeron que unha persoa poidese cometer un gran desfalco na sucursal bancaria para a que traballaba.

O éxito estaba garantizado. A presenza dun cadáver na primeira páxina, agarrado a un prato de spaguettis, atrapa ao lector, e unha visión canalla da sociedade pulula polas páxinas da novela. Porque os bos sentimentos, di o autor, non fan boa literatura.

Pero sí que hai bos tipos que escriben boa literatura e nos fan disfrutar con ela.

Grazas pola visita!!!

Un tipo listo. Xosé Monteagudo.

2010-02-23T11:54:00.001+01:00

Dese xeito, unha apacible tarde de outubro collín o coche en Vigo e fun ata Sanxenxo. Cando deixei atrás Pontevedra, mentres conducía, de cando en vez xiraba a cabeza e a miña esquerda ollaba as aliñación das bateas no medio da ría e mais as casas unifamiliares que se espallaban pola estreita franxa de terra situada entre a estrada e o mar. Nas proximidades de Sanxenxo, as casas da primeira liña facíanse máis grandes e ostentosas. Altos cerrumes de pedra e unha mesta vexetación de sebes, piñeiros e palmeiras só permitía adiviñar as luxosas mansións que se ocultaban detrás.

(Páx. 285. Un tipo listo. Xosé Monteagudo. Ed. Galaxia 2009).

Resulta que un personaxe da novela, amigo do pai do protagonista, despois de voltar de Suíza comprou un piso en Sanxenxo. Este personaxe chamado Alfonso Piñeiro, fora amigo insparable do pai na súa nenez e mocidade. A súa aparición na trama da novela será definitiva para o esclarecemento dos feitos que se narran.

Xosé Monteagudo estará en Sanxenxo, virá a falar da súa novela. Compartiremos frente a Silgar o entramado financiero do que fala nas páxinas de Un tipo listo.

Un poeta cercano.

2010-02-11T00:40:00.000+01:00

Algúns dos membros do club non eran lectores de poesía. Non o eran, pero esto acaba de mudar dende a xuntanza do luns e recoñecen abertamente que a lectura dos poemas de Vacas e sobre todo a súa presenza, fará que marque un antes e despois nas súas vidas de lectores e na súa mirada sobre a poesía.

En Bibliomanía achéganse as impresións dos rapaces que asistiron aos obradoiros da mañá e algunhas imaxes máis.

Reiteramos o noso agradecemento polo entusiasmo posto en cada palabra, por sembrar tan bo produto...

Parabéns!!

En febreiro, poesía.

2010-02-05T00:47:00.000+01:00

Iniciamos este mes con poesía da man de Raúl Vacas. Impartirá na mañá do luns día 8 un obradoiro cos rapaces de 2º ESO, que levan experimentando cos versos dende a volta de Nadal e pola tarde estará cos membros do Club.

Achegamos un boletín que recolle a obra do autor e algúns dos seus poemas.

Xuntanza

2010-02-01T22:03:00.000+01:00

O luns 25 de xaneiro tivemos a reunión do club dos maiores no café O gran Suqui de Sanxenxo para intercambiar os nosos puntos de vista sobre a última das nosas lecturas El Baile de Irene Némirovsky.

A maioría dos membros do club disfrutamos coa súa lectura, poís aínda que é unha obra de finais da década dos “felices vinte”, trata temas transladables á actualidade como o universal conflicto “país-fillos adolescentes” ou o ánsia de recoñecemento social.

O máis importante foi que a lectura desta obra permitiunos pasar a todos os membros do club un agradable momento de xuntanza e de intercambio de puntos de vista.

Ata a próxima xuntanza, o 8 de febreiro, con Raúl Vacas.!!!

Os máis cativos quedades convocados para este mércores 3 de febreiro no recreo.