ENGÁNCHATE!

Febre.Héctor Carré

2012-01-16T20:45:00.001+01:00

HECTOR CARRÉ foi o último premio XERAIS e da Fundación Nova Caixa Galicia-Claudio San Martín de Literatura Xuvenil 2011 coa súa obra Febre.

Sipnose:

Un avó cóntalle á súa neta adolescente unha historia roubándolle a súa atención ás pantallas que contan outras historias. Quere mostrarlle como todas as rapazas da súa idade, de todos os tempos, teñen problemas de entendimento cos pais, e ao tempo, ensinarlle parte da historia da súa familia.

Febre responde á febre do wolframio, aquela que tivo lugar entre entre nós nos tempos da primeira posquerra. Coma a febre do ouro é unha enfermidade social, unha situación límite onde cada un asume o papel que lle toca: de desgraciados a maioría, de negociantes e novos ricos outros, de aproveitados moitos,... O rol de cada un deles está claro, o das forzas do orden e o dos que foron expulsados para moverse nas lindes. Unha moza como Guillermo Tell, como Pepa a Loba, convertendo a debilidade en fortaleza móvese entre todo ese desastre social e entre espías...

Situada en Noia e Lousame, móstranos lugares coñecidos como o casino da vila onde ata hai ben pouco eran famosas as timbas e personaxes tamén recoñecibles, como ese Marelo do que Avilés de Taramancos falara xa nas crónicas recollidas en Obra viva. Por iso, esta é unha boa ocasión para desfrutar da novela e ir dela a outras que tratan os mesmos temas como Cabalo de ouros de Freixanes, e a outros libros como o citado de Avilés ou os libros de historia de Noia de Agrafoxo

Fonte: Rede Lectura

A moneca viaxa a Galicia

2012-01-10T21:33:00.001+01:00

A compañía de teatro galega Emedous representará nos escenarios Kafka e a moneca viaxeira, unha versión en lingua galega da obra homónima de Jordi Sierra i Fabra. A obra de teatro estará no

1º. Forum Metropolitano de ACoruña do 20 ao 22 de xaneiro
2º. Auditorio Municipal de Narón o 29 de xaneiro
3º. Teatro Principal de Pontevedra o 6 e 7 de marzo
4º. Auditorio Municipal de Vigo o 22 de abril.

É unha oportunidade magnífica de volver a revivir as inquedanzas desta moneca inquieta, que chega agora a Galicia como agasallo de Reis.

Kafka

2011-12-07T19:31:00.001+01:00

Franz Kafka, nado en Praga en 1883 e falecido en Viena en 1924 está considerado un dos maiores novelistas en alemán, e dos mellores escritores de historias curtas do século XX. A súa forma de escribir segue sendo un desafío tanto para críticos coma para lectores, e os intentos de catalogar os seus traballos son xeralmente inadecuados. (Wipipedia)

A súa obra máis coñecida A Metamorfose abre as lecturas deste ano:

Cando, unha mañá, Gregor Samsa acordou duns soños axitados, encontrouse na súa cama convertido nun bicho monstruoso. Xacía sobre as súas costas, duras como un caparazón e, ao erguer un pouco a cabeza, viu o seu ventre abombado, pardo, segmentado por induracións en forma de arco, sobre cuxa prominencia o cubrecama, a piques xa de escorrer de todo, case non podía sosterse. As súas numerosas patas, dunha deplorábel delgadez en comparación coas dimensións habituais de Gregor, tremían indefensas ante os seus ollos. “Que me aconteceu?”, pensou.

Este inquietante comezo da obra, coñecido universalmente e inmortalizado xa para sempre na memoria das xeneracións vindeiras, segue a cautivar nos tempos actuais. Unha mostra é esta curtametraxe, realizada en branco e negro, baixo a dirección de Fran Estévez coa que obtivo varios galardóns e recoñecementos.

Outro exemplo, neste caso de fascinación pola personalidade do autor e o misterio que rodea a súa vida témolo témolo na recreación da obra de Jordi Sierra i Fabra titulada KAFKA E A BONECA VIAXEIRA.

O libro relata a peculiar relación que supostamente tivo Franz Kafka cunha nena que perdeu a súa boneca. Para consolala, Kafka converterase no Carteiro de bonecas e vaille contando á nena, a través de cartas, as aventuras da boneca polo mundo adiante.

"Franz Kafka morreu no sanantorio de Kierling, preto de Viena, un ano despois de que sucedese esta historia, o 3 de xuño de 1924, aos corenta e un anos de idade. Nunca se soubo o nome da nena que perdeu a boneca, e as cartas que el lle escribiu durante 3 semanas nunca foron lidas por ningunha persoa nin encontradas. Dora Dymant, que daquela vivía co escritor, foi quen explicou os feitos..."

Ver actividades propostas na Guía didáctica da editorial Galaxia.

Falar de libros

2011-11-04T20:09:00.001+01:00

Aactividade animadora máis frutífera que existe é "falar de libros".Nada crea mellores expectativas lectoras que escoitar a alguén que nosfala dun libro con paixón. Crear un ambiente no cal se fala de libros senataduras academicistas, é establecer uns alicerces sólidos nos quefundamentar a afección á lectura. Tanto é así que, no que se refirea espertar o desexo de ler, non existe técnica nin estratexiamellor. Xabier P. Docampo

Domingo Villar ou o pracer da novela negra

2011-06-16T01:29:00.002+02:00

O domingo 5 de xuño, o xornal El País, publicaba na sección "Gallegos en la escalera" o artigo de Paco López Barxas, que sintetizo aquí:

Escritor y novelista brillante, Domingo Villar aparece vinculado a uno de los fenómenos editoriales más destacados de estos últimos años sin que él mismo haya podido imaginar, probablemente, la irresistible atracción de la que son objeto sus libros. Pero, ¿cuál es su secreto? Sin duda la creación de un mundo propio dentro de la novela negra; un mundo con su tiempo y espacio determinados, laberintos y misterios, que provoca en el lector que lo descubre el placer por habitarlo. Es como degustar el aroma de un vino nuevo fermentado en la bodega de la mejor literatura de intriga. (...)

A la vista de los resultados, tan contundentes en el número de traducciones como en las cifras de superventas, es fácil de entender por qué Domingo Villar ha cautivado el interés de los lectores con tan solo dos novelas en su historial narrativo. Y es fácil porque, desde su ADN como escritor, ha logrado contagiarnos de una atmósfera especial en sus relatos, sostenida como pretexto para mostrarnos la sencilla complejidad de sus criaturas de ficción. Porque a Villar, como a los grandes, no se le conoce a través de sus libros; se le reconoce. Da lo mismo que en su primera novela, un crimen escalofriante se esconda en un apartamento del piso 18 de la viguesa torre de la isla de Toralla o que, en uno de sus artículos de prensa, un viejo pianista recuerde en un club de jazz de Berlín la vida de un adolescente gallego dado por muerto en 1938. Y da lo mismo porque lo que nos fascina de este joven autor es su manera de narrar, el manejo virtuoso de la ironía y el clima de tensión con los que construye auténticas escenas memorables. Eso es lo importante.

Para ler o artigo completo pincha aquí.

Notas:

- Nació en Vigo en 1971.

- Crítico gastronómico y tertuliano de libros y fútbol en la radio

- Escribe en gallego y se traduce a sí mismo al castellano.

- 2006. Ollos de auga. Traducida al inglés, alemán, italiano, ruso, búlgaro y sueco.

Premio Frei Martín Sarmiento, Premio Sintagma, Premio Brigada 21.

- 2009. A praia dos afogados. Traducida al polaco, italiano, alemán, francés, holandés e inglés.

- Premio Antón Losada Diéguez, Libro del año por la Federación de Libreros de Galicia, Autor del año por la revista Fervenzas literarias, Premio Brigada 21, Finalista al Premio Libro del Año del Gremio de Libreros de Madrid, Finalista al Premio Novelpol.

Vídeo de presentación da novela por Siruela:

A noite do Risón

2011-05-29T21:10:00.002+02:00

Gonzalo Moure é un dos escritores máis recoñecidos da literatura infantil e xuvenil. As súas obras , escritas en castelán son traducidas ao galego, ata tal punto que o incluimos dentro da nómina dos escritores da nosa terra. Non é casual. Aínda que nacido en Valencia, vive desde 1989 en Asturias e ten visitado Galicia en numerosas ocasións dando conferencias e tamén charlas polos institutos e colexios.

Poderíamos citar moitos dos seus títulos Palabras de Caramelo, A la mierda la bicicleta, Tuva, El beso del Sahara..., obras todas elas que están na biblioteca e que o alumnado está a ler. A noite do Risón é outrodos seus libros que ten como telón de fondo o mar. O mar que salpicou este ano as nosas lecturas. Nesta ocasión a acción sitúanos nun bar de pescadores dunha vila da costa do Cantábrico, nunha noite de treboada. O misterio está garantizado.

Ler, escribir, amar

2011-03-02T15:57:00.001+01:00

               Tras estas últimas semanas de unpluggeds polos centros de ensino do país e malia a sensación que tiven ás veces no pasado de que a miña presencia era unha produto cultural máis que se vendía co libro, no podo mais que falar en positivo desta experiencia como un importante elemento dinamizador nas políticas de fomento da lectura entre os rapaces. Explícome:

            En 1º lugar os educadores ven recompensado o seu traballo na aula cando asisten a diálogo fecundo que se establece en moitas ocasións entre o autor e os seus lectores, pequenos en idade pero non en comprensión e capacidade. Eu albisco o orgullo en moitos do seus rostro ao fondo das salas onde falamos cando unha das súas alumnas me mete nun apuro ou inicia comigo unha boa retesía. Supoño que iso lles dá azos para seguir adinte na súa loita cotiá nas aulas aramados de libros e palabras fronte a todo ese ocio dixital que case monopoliza o lecer de moitos nenos.

         En 2º lugar moitos dos nenos, non digo todos porque estaría mentindo, teñen a oportunidade de dialogar cun autor, figura que anque vos semella incrible moitos deles aínda reverencian nos tempos que corren. Eu sempre baixo da tarima paseo entre eles para que falemos de igual a igual e alporízame cando me chaman profe por descoido ou me tratan de vostede. Nenos que aprezan unha dedicatoria especial, incluso nun caderno cando esqueceron o libro. E non digades que os tiran ao lixo. Non é certo. Este mesmo ano comprobeino cunha rapaza que tiña a dedicatoria que lle fixera o curso pasado nun anaco de papel pegado con celo no libro e que pediu que se lla podía repetir, agora si, no propio libro. Nenos que lle entregan a autor como se fosen un tesouro poemas, relatos baseados na súa propia obra ou que veñen cos seus propios textos na procura de consello. Eu gardo cartas de rapaces para que llas entregue a Abdul en Bagdad, poemas sobre o mar dedicados ao vello mariño Ismael, debuxos apócrifos de Van Gogh e ata un sombreiro decorado con malvas. Máis non se pode pedir.

        Seguirei acudindo aos centros de ensino, porque alí onde algúns só ven unha interesada operación comercial, eu vexo algo máis no brillo dos ollos dos rapaces e ás súas mestras. Vexo a paixón e a emoción do lector que fun, unha paixón e a emoción que confeso que perdín, pero que aínda albisco nos meus ollos cando escribo. Quizabes por iso o fago, por recuperar dalgún xeito a aquel lector insomne de trece anos que lía baixo as sabas á luz dunha lanterna.

Título e texto de Marcos Calveiro recollido do seu blog Alfaias

Os que nos adicamos a educación comprendemos ben o significado das túas palabras. Mil grazas!

Con Marcos Calveiro

2011-02-23T15:53:00.002+01:00

Resumir a xornada de onte na compañía dunha persoa excepcional, non resulta doado. Marcos Calveiro, autor de Festina Lente e O canto dos peixes, deixou unha forte pegada nos membros do club, que non tiñan présa por marchar as súas casas. O tempo pasou entre conversas, risas e xestos de admiración ao escoitar falar do transfondo que hai detrás dunha obra literaria, os anos invertidos na investigación, o proceso de seleccion da documentación, a capacidade de reter os datos e volcalos despois no escrito para crear unha historia novelada.

En Festina, hai moito do mundo no que vivimos hoxe, se somos quen de darnos conta que non somos tan libres como cremos. A reflexión do que se está a perder a causa do progreso é o tema principal de O canto dos peixes, ademais da historia de amizade entre o neno e o vello mariñeiro, tema recurrente nas outras obras do autor.

A nosa admiración para o escritor, salvagarda das palabras, ao que lle gustan os dicionarios e o latín.

Marcos Calveiro abriu un blog cando publicou o seu libro Festina lente. Alí podeses atopar moita máis información sobre a obra.

JAUREGUIZAR

2011-01-24T23:50:00.004+01:00

Un martes como calquera outro, os alumnos de 1ºC acudimos ás clases pola mañá pero logo non fomos ás nosas casas como de costume, senón que quedamos a comer no instituto. Foi por vontade propia, aínda que non o pareza, pero é que no tempo en que moitos nenos e nenas están nas súas casas agardando á hora de voltar ás clases pola tarde, nós iamos a ter unha charla co autor do libro A RUTINA CORSARIA , o señor Santiago Jaureguizar, un home coma calquera que traballa nun periódico e que nos seus ratos libres escribe novelas e letras de cancións de hip-hop.

Contóunos algo da súa vida, que de xoven gustábanlle os piratas e por iso escribe sobre piratas, que estudiou Dereito pero que non lle gustou e deixouno... Tamén nos falou un pouco de BALEA MORTA OU LANCHA A PIQUE a continuación da RUTINA CORSARIA. Fixémoslle unhas preguntas, máis ben fixénlle unhas preguntas porque o resto non sei se era por vergoña ou non sei porqué non lle preguntaban nada. Para finalizar a visita asinóunos os libros e a min escribiume unha dedicatoria especial xa que pensa que vou ser xornalista porque disque que lle fixen unha boa entrevista.

Sobre RUTINA CORSARIA.

O libro en si gústame bastante, é un disparate total pero iso é o que o fai moi divertido e emocionante. O autor inclúe cousas no libro que ve a diario coma algún supermercado ou o faro... A historia contase en Ribadeo, a súa vila natal. Martín

A min Jaureguizar pareceume un moi bo escritor, xa que encantoume o seu libro A Rutina Corsaria. El díxonos que de pequeno non se lle daban ben as matemáticas, pero a Lingua gustáballe moito. Falounos que el fixo A Rutina Corsaria porque de pequeño quería ser un corsario, pero os pais non lle deixaban. Tamén dixo que os feitos ocorrían en Ribadeo porque el vivira uns anos alí, e gustáballe moito aquel lugar.

A Rutina Corsaria gustóume moito porque ten emoción e intriga. A parte que máis me gustou foi cando O Repoludo surcaba o mar do Arco Iris, vivindo aventuras esperando encontrar ao corsario máis temido do mundo, Sir Francis Drake. Moncho

Era un martes como outro calquera e estábamos no instituto. Ese martes quedamos alí a comer.Tan solo quedar alí foi una experiencia moi boa xa que estábamos moitos dos compañeiros da clase.A que non sabedes porque quedamos alí a comer? Pois porque tivemos unha visita dun gran autor chamado Jaureguizar. EL veu grazas ao clube de lectura que o invitou e el aceptou.

Eu pensaba que el ía ser un home con calva e xa moi vello mais… nada que ver. Era bastante xoven. A verdade é que a min encantome coñecelo.Contounos un pouco da súa vida e tamén ensinounos como chegar a ese nivel de autor coma el,é dicir como escribir un libro como os del. Eu de feito lin un o seu libro titulado A RUTINA CORSARIA. Noelia Pombo

Un martes pola tarde quedamos a comer no instituto porque ía vir un autor dun libro que estabamos a ler. Eu pensaba que ía ser un home baixo e regordecho, pero era todo o contrario.Era alto e fraco.Nós fixémoslle unha pequena entrevista. Unha das preguntas era porqué sendo vasco escribía en galego. El contestounos que desde moi pequeno viveu en Galicia.

Ahh...! que xa se me olvidaba o libro qu lin foi A rutina corsaria e estou desexando ler a súa continuación. Balea morta ou lancha a pique. Luis

Dixo que el era e é un periodista, é un señor moi amable, asinounos os libros e dixo que para ser un autor hai que ter moita imaxinación. Alexis

Comentario do libro a Rutina Corsaria :

O libro ao principio moito non o entendíamos, grazas o traballo na clase de L.Galega logramos comprendelo. É unha historia moi bonita e moderna xa que inclue léxico actual. Básase na vida dos piratas e de como unha persoa normal e corrente logra facer un barco con materiais moi sinxelos e forma unha tripulación que con ela vive moitas aventuras...Todas veñen da imaxinación do escritor .É un libro que eu recomendaria que a xente, a partir de 10/12 anos o leera.

Comentario sobre a charla co escritor:

A verdade é que non foi unha charla moi aburrida xa que o escritor logrou que lle prestáramos atención, lóxicamente falamos do libro A Rutina Corsaria e do que lle sigue, explicounos que a el de pequeno gustáballe moito os piratas.

Non sempre dedicouse o periodismo, xa que de primeiras empezou a carreira de Dereito, pero non lle gustou. Tamén nos falou dos outros libros del. Sheila

O martes pola tarde pasámolo moi ben . Estivemos na charla de Jaureizar e estivo contándonos porqué escribiu os libros .

Divertímonos moito escoitando a súa vida, estivo contando cousas da súa infancia e da súa familia, tamén lle fixemos unha serie de preguntas como por exemplo ¿Por que escribiches o libro da Rutina Corsaria? Ao final asinounos o libro. Pasámolo moi ben . Melanie e Noelia Moldes

Para min o de Jaureguizar foi moi interesante porque contounos moitas cousas, unha delas foi que escribiu bastantes libros, un deles foi A RUTINA CORSARIA, que a min gustoume moito. Tamén lle fixemos preguntas e ao final asinounos os libros. Foi xenial!! Miguel

Felices lecturas!

2010-12-22T21:47:00.001+01:00

Balea morta ou lancha a pique

2010-11-18T23:15:00.003+01:00

Estamos diante dunha novela de aventuras. Subxénero de piratas. É a segunda entrega de As aventuras do capitán Thunderskin. A primeira serie de novelas de piratas da literatura galega. Aventuras trepidantes, fantasía desbordada, humor a mans cheas, xogo con anacronismos deliberados (videoxogos, baleas clónicas…) e o telón de fondo constante da Moby Dick de Herman Melville.

Apreciamos a mestura de mundos. Piratas e pirados, idealismo e materialismo da man do capitán e o portugués, dando voltas por unha actualidade de mundo globalizado. Sen que falten as doses de humor e imaxinación.

Información aportada por Pilar Sampedro nunha proposta didáctica elaborada para a editorial Xerais.

O martes 23 teremos a oportunidade de poder coñecer ao seu autor, Santiago Jaureguizar e intercambiar diferentes puntos de vista sobre a lectura do seu libro.

Asóciate!

2010-10-25T20:58:00.002+02:00

Comezamos unha nova temporada. Este ano o mar vai ser o protagonista das nosas tertulias. Navegaremos por mares de tinta salgada en barcos capitaneados por autores cercanos no tempo e no espazo.

Asóciate ao club ! Este é só o comezo da travesía!

Bo vento!

"Picnic" entre libros.

2010-06-22T19:01:00.001+02:00

Onte, á saída das clases, na carballeira que temos diante do instituto, os integrantes do club compartimos mesa e lecturas. O día espléndido acompañaba para recordar a Saramago, a Machado, Miguel Hernández, José Martí, Fernández Paz, entre outros.

Intercambiamos agasallos, chapas, libretas, libros de poesía, algún de Carlos Casares...

Intercambiamos dedicatorias, sinaturas e promesas de futuro.

Bo verán de sol, mar ou montaña a elexir, pero sempre cun libro na maleta!!!

Xornada dos Clubs de Lectura 2010

2010-06-10T20:08:00.003+02:00

Un espazo que a miúdo non ten cabida nas clases de literatura é aquel no que os lectores poden

conectar a literatura coa súa propia experiencia, é dicir, aquel no que aprenden a vivir coa

literatura. Mª Cecilia Silva-Díaz

Mañá 11 de xuño, en Santiago de Compostela terá lugar unha xornada para os coordinadores dos Clubs de Lectura dos centros de ensino secundario de Galicia nas que se intercambiarán experiencias doutros clubs que servirán para a reflexión e avance na educación literaria.

A profesora da Universidade Autónoma de Barcelona, Ana María Margallo falará de Lectura e adolescentes, título do libro escrito en colaboración con Teresa Colomer, entre outros.

Ana María Margallo é dra. en Didáctica da lingua e literatura; formadora de profesores de secundaria e investigadora sobre a incidencia dos proxectos de traballo na adquisición da educación literaria.

O poeta Benjamín Prado rematará a xornada coa súa visión sobre a lectura e a función da literatura.

Todo un luxo ter a oportunidade de escoitar a un home crítico e con unha personalidade arrolladora.

Podedes ler unha selección dos seus poemas cliqueando na ligazón: aquí.

PROGRAMA DAS XORNADAS. Fonte: LER EN MANCOMÚN

Viaxe a Santiago

2010-06-10T19:01:00.001+02:00

Os membros do club tamén viaxamos para disfrutar das paixases literarias. Así poís, a finais do mes de maio acercámonos á cidade de Santiago de Compostela, peregrinando cara dúas bibliotecas con moito encanto; a Biblioteca de América en Fonseca e despois á Biblioteca da Facultade de Historia, unha biblioteca que conserva o encanto de finais do século XIX.

Pero ademáis esta viaxe permitiu elevarnos ata preto das nubes, porque visitamos as cubertas da Facultade de Historia e as da Catedral

Como colofón ás actividades deste curso faremos o 17 de xuño un “picnic literario” preto do mar, ese mar que sempre estivo presente nas nosas xuntanzas. Comentario: Ana

De viaxe ás Bibliotecas. Santiago, maio 2010 on PhotoPeach

Para que les?

2010-05-15T13:26:00.004+02:00

Respostar a esta pregunta foi unha iniciativa que lanzou o Club de lectura virtual de Implicadas e que recollimos unha grande parte das Bibliotecas galegas para facer visible os comenarios das persoas e contribuir así á reflexión e contaxio da lectura entre os máis novos.

En Bibliomanía fixémonos eco de todas as aportacións e aquí queremos destacar as respostas de Rosa Aneiros, Xosé Monteagudo e Raúl Vacas, cos que compartimos este ano as xuntanzas no club arredor dos seus libros.

Coa lectura

coñezo e sinto outras vidas que me fan máis libre,

xa que me proporcionan

puntos de vista diferentes.
Con eles, podo valorar e escoller mellor
en calquera situación da vida. Xosé Monteagudo

Leo

para completarme,

para actualizar utopías,

para crer,

para crear,

para evadirme ocasionalmente do mundo

ou para involucrame nel.

Gústame mergullar nos libros,

fondear nas palabras máis profundas,

osixenar o corazón

con soños e metáforas,

nadar contracorrente. Raúl Vacas

Leo para fuxir e para encontrarme no máis fondo de min mesma.
Leo para saber e para ignorar.
Para ver dende outros ollos e dende as tripas dos meus.
Leo para ser ti.”
Rosa Aneiros.

Con Rosa Aneiros

2010-05-09T19:53:00.003+02:00

O club iniciou este ano a súa andaina literaria con As de bolboreta de Rosa Aneiros e finaliza con Sol de inverno, tamén da mesma autora. A xuntanza tivo lugar na sede da Fundación CaixaGalicia, que amablemente cedeu as súas magníficas instalacións para este evento.

Rosa Aneiros declarou, cando recibiu o premio Xerais 2009 por Sol de Inverno que “nesta novela quería contar a historia dunha nena, Inverno, a que lle roubaron a infancia, ese paraíso de Antes, e como ao longo de toda a súa vida pelexa por retronar e recuperar ese paraíso. Inverno tenta sempre regresar, especialmente cando vive en Cuba en contacto coa comunidade de emigrantes galegos, aí nese treito da narración, quixen recuperar a memoria da miña propia infancia”. Rosa Aneiros perfilou a Inverno como "un personaxe completo que loita polos seus ideais, mais tamén polos ideais de outros, que sinte tan preto como os propios”.

Unha tarde da que se falou tamén de As de Bolboreta e na que os rapaces e rapazas adquiriron un protagonismo especial da man da autora. Grazas!

Un bo tipo. Un tipo xenial

2010-03-06T13:43:00.000+01:00

O primeiro de marzo XOSÉ MONTEAGUDO estivo en Sanxenxo, terra que el coñece ben e na que é ben querido, como así o demostra a presencia de dúas mulleres que asistiron á charla co escritor porque viron a noticia na prensa . Sorpresa grata para todos os do club e pódese dicir que ésta é unha das consecuencias de difundir nos medios de comunicación o que se está a facer.

Xosé Montegudo, que recibiu por esta novela, Un tipo listo o Premio García Barros , falounos de como xurdiu a idea de poñerse a contar a historia de Manolo, un home de banca, aparentemente honrado e cunha vida intachable. Os feitos están baseados en casos reais que saíron á luz na prensa. Este forte contraste dunha doble vida é o que fascinou a Xosé Monteagudo para poñerse a tirar do fío e contar cales serían os móbiles que fixeron que unha persoa poidese cometer un gran desfalco na sucursal bancaria para a que traballaba.

O éxito estaba garantizado. A presenza dun cadáver na primeira páxina, agarrado a un prato de spaguettis, atrapa ao lector, e unha visión canalla da sociedade pulula polas páxinas da novela. Porque os bos sentimentos, di o autor, non fan boa literatura.

Pero sí que hai bos tipos que escriben boa literatura e nos fan disfrutar con ela.

Grazas pola visita!!!

Un tipo listo. Xosé Monteagudo.

2010-02-23T11:54:00.001+01:00

Dese xeito, unha apacible tarde de outubro collín o coche en Vigo e fun ata Sanxenxo. Cando deixei atrás Pontevedra, mentres conducía, de cando en vez xiraba a cabeza e a miña esquerda ollaba as aliñación das bateas no medio da ría e mais as casas unifamiliares que se espallaban pola estreita franxa de terra situada entre a estrada e o mar. Nas proximidades de Sanxenxo, as casas da primeira liña facíanse máis grandes e ostentosas. Altos cerrumes de pedra e unha mesta vexetación de sebes, piñeiros e palmeiras só permitía adiviñar as luxosas mansións que se ocultaban detrás.

(Páx. 285. Un tipo listo. Xosé Monteagudo. Ed. Galaxia 2009).

Resulta que un personaxe da novela, amigo do pai do protagonista, despois de voltar de Suíza comprou un piso en Sanxenxo. Este personaxe chamado Alfonso Piñeiro, fora amigo insparable do pai na súa nenez e mocidade. A súa aparición na trama da novela será definitiva para o esclarecemento dos feitos que se narran.

Xosé Monteagudo estará en Sanxenxo, virá a falar da súa novela. Compartiremos frente a Silgar o entramado financiero do que fala nas páxinas de Un tipo listo.

Un poeta cercano.

2010-02-11T00:40:00.000+01:00

Algúns dos membros do club non eran lectores de poesía. Non o eran, pero esto acaba de mudar dende a xuntanza do luns e recoñecen abertamente que a lectura dos poemas de Vacas e sobre todo a súa presenza, fará que marque un antes e despois nas súas vidas de lectores e na súa mirada sobre a poesía.

En Bibliomanía achéganse as impresións dos rapaces que asistiron aos obradoiros da mañá e algunhas imaxes máis.

Reiteramos o noso agradecemento polo entusiasmo posto en cada palabra, por sembrar tan bo produto...

Parabéns!!

En febreiro, poesía.

2010-02-05T00:47:00.000+01:00

Iniciamos este mes con poesía da man de Raúl Vacas. Impartirá na mañá do luns día 8 un obradoiro cos rapaces de 2º ESO, que levan experimentando cos versos dende a volta de Nadal e pola tarde estará cos membros do Club.

Achegamos un boletín que recolle a obra do autor e algúns dos seus poemas.

Xuntanza

2010-02-01T22:03:00.000+01:00

O luns 25 de xaneiro tivemos a reunión do club dos maiores no café O gran Suqui de Sanxenxo para intercambiar os nosos puntos de vista sobre a última das nosas lecturas El Baile de Irene Némirovsky.

A maioría dos membros do club disfrutamos coa súa lectura, poís aínda que é unha obra de finais da década dos “felices vinte”, trata temas transladables á actualidade como o universal conflicto “país-fillos adolescentes” ou o ánsia de recoñecemento social.

O máis importante foi que a lectura desta obra permitiunos pasar a todos os membros do club un agradable momento de xuntanza e de intercambio de puntos de vista.

Ata a próxima xuntanza, o 8 de febreiro, con Raúl Vacas.!!!

Os máis cativos quedades convocados para este mércores 3 de febreiro no recreo.

El baile de Irène Némirovsky.

2010-01-29T21:51:00.003+01:00

O Teatro Nacional de Cataluña representou ata o 3 de xaneiro un espectáculo de teatro-danza dirixido por Sergi Belbel a partir da novela de Irène Némirovsky, El baile que acabamos de ler e comentar no Club. Un duelo interpretativo entre estas dúas mulleres Anna Lizaran e Sol Picó que dan vida a Madame Kampf e a Antoinette, nai e filla respectivamente dunha familia de novos ricos.

Permitídevos uns minutos para ver o vídeo pois realmente vale a pena.

Ás de bolboreta de Rosa Aneiros

2009-12-07T18:06:00.005+01:00

Na “Luzada”, a cafetaría de Patricia, conflúen cada mañá os camiños que transitan os personaxes de Ás de bolboreta, a novela de Rosa Aneiros gañadora do Premio Fundación Caixa Galicia de literatura xuvenil 2009 que andamos a ler os que formamos parte do Club de lectura ENGÁNCHATE. Os correveidiles non agardan a xuntanza e andan a pregonar as andanzas dos personaxes que se atopan na Luzada:

As andanzas de Manuel, un neno de orixe africana, a quen lle morreu a súa nai adoptiva, que comparte varias horas do día co seu avó. As de Lola e Eusebio, un matrimonio de persoas maiores que viven soas e deben enfrontar as difíciles decisións que esixen a vellez e a aparición da enfermidade. As de Iqbal, un mozo de pais paquistanís que decidiu marchar de Londres tras os atentados terroristas no metro de 2005. As de Aysel, unha kurda que manifesta a impotencia que sente pola indiferenza con que a comunidade internacional acolle a represión exercida contra o seu pobo por parte do goberno turco. As dos alpinistas do monte Gurugú, dous mozos nixerianos que tentan atravesar o valado da fronteira de Melilla para poder reunirse coa súa tía, que agarda todos os días no bar unha chamada que confirme a chegada dos seus sobriños a Galicia. E tamén as de Paco e Adolfo, dous homes covardes que non aprenderon a considerar as súas mulleres como compañeiras de viaxe, e as da señora Filomena, e as de Ana, e as de Fiño…

O xurado do Premio Fundación Caixa Galicia 2009, que outorgou por unanimidade o galardón a esta novela de Rosa Aneiros, sinalou que Ás de bolboreta presenta unha estrutura non xerarquizada, dividada en breves capítulos onde calquera parte está conectada con todas as demais, un puzzle de pezas engarzado do mesmo xeito que se engarzan as vidas dos personaxes da novela”; salientando, ademais, que “mediante a conexión do cotián con outras historias que poden semellar máis afastadas conséguese unha intensidade narrativa reforzada polo acertado emprego dos rexistros que se van adecuando aos distintos personaxes que conforman a novela”. Para concluír que Ás de bolboreta é un relato triste e esperanzador ao mesmo tempo, fondamente humano, solidario e internacionalista.”

Estamos convencidos que a novela dará moito do que falar.

Información recollida no blog de XERAIS

No vídeo vemos a Rosa Aneiros recollendo o premio. Dende aquí os parabéns!!

PRÓXIMA XUNTANZA!!!
LUNS 14 DE DECEMBRO!!!

9 NOVEMBRO, AÍNDA QUE CHOVA !¡

2009-11-02T00:12:00.001+01:00

A chegada destas chuvias parece deixar atrás definitivamente a temporada primaveral que viñamos disfrutando. O cambio metereolóxico marca para nós o inicio da nova andaina do Club de lectura. O vindeiro día NOVE terá lugar a primeira xuntanza ás SETE da tarde na Biblioteca. Refuxiarémonos e poñerémonos a bo recaudo para presentar as lecturas do novo curso. Agardámosvos.!!

A foto é unha das imaxes seleccionadas no concurso de fotografía 2009 O pracer de ler convocado pola BM do Porriño. Se queredes visitar a galería premede na ligazón. Todo un pracer tamén para a vista.

Ámote vermella

2009-06-26T21:40:00.012+02:00

Con este libro de poesía recén chegado á Biblioteca queremos despedir este curso, non sen antes de recomendar a súa lectura. É un libro fermoso pola edición, escrito todo en vermello, e tamén pola idea. Está adicado ás mulleres víctimas do 36. Os retratos feitos por Sara Lamas aportan os nomes e apelidos destas mulleres "esquecidas entre os esquecidos", ás que Claudio Rodríguez Fer homenaxea reivindicando a súa memoria con poemas coma este:

Humilla a humillación a quen humilla.

A pillaxe, a rapina, a incautación

de todo non son máis

que libros de cinza

nas poutas postizas dos saqueadores.

Tiñan en contra o seu contorno
Elas so posuían a desposesión.

Pero queríanse ata abismos

inaccesibles aos impostores.

Porque só se ama

dende o desprendemento.

Triste é ser mesquiño na vinganza.

Roubaron os bens

pero non o ben.

Borraron e queimaron

os símbolos tanxibles.

Mais a refén foi bandeira

de dignidade invicta

en propia praza.

Poema en lembranza de Esther Casares e a súa filla Esther Varela, retidas como reféns durante 19 anos polo feito de ser filla e neta de Santiago Casares Quiroga.

Se vos apetece ler máis poesía este verán atoparedes máis suxestións en Bibliomanía.

Bo verán de refrescantes lecturas!!!!!

A memoria da humanidade

2009-06-25T22:04:00.006+02:00

Pisei por vez primeira esta illa o 14 de setembro de 2001, tres días despois de ver na televisión como se derrubaban as torres xemelgas de New York, naquel 11 de setembro que me fixo retrotraer no tempo e lembrar a mesma data, pero de 1973, e a onda de morte que se abateu sobre o Chile de Allende tras o feroz golpe de Estado, unha marca indeleble para a miña xeración.

Cheguei a San Simón, daquela aínda cos edificios sen restaurar, co corazón batendo exaltado no meu peito. Viña cun permiso especial para permanecer aquí durante todo o día, coa única compaña do señor Ramón e dos seus cans. De Cesantes só me separaban uns centos de metros, mais axiña me decatei de que acababa de entrar nun ámbito moi especial, nun deses lugares que gardan, coma nun aleph borgiano, a memoria da humanidade. Unha memoria milenaria, porque ata min chegaban os ecos dos versos do trobeiro e o balbordo de voces que daban conta da intensa historia vivida neste barco de pedra ancorado no fondo da ría. As voces que eu viña buscando eran máis recentes. Eran as do sufrimento, as da angustia ante os «paseos» nocturnos, as do terror. O edificio situado fronte á capela, que agora aparece coma do trinque, estaba daquela devorado polo abandono, cos ocos das ventás escuros e silenciosos coma cuncas de caveira, unha lembranza aceda de canto alí dentro sucedera. As voces parecían falarme con ansiosa intensidade porque, daquela, eu andaba embarcado na escrita dunha novela
que era coma un corpo aberto para esas voces. Unha novela que acabaría por se chamar Noite de voraces sombras, un título tirado do máis conmovedor poema de José Ángel Valente, e que ten como centro o mínimo cemiterio de Santo Antonio, salvado milagrosamente dunha restauración que borrou todas as pegadas do horror que se viviu aquí.(...)

Así comeza o discurso Oito doas para San Simón pronunciado por Agustín Fernández Paz o día 6 de xuño de 2009 na illa de San Simón con motivo da celebración do XXVIº Premios Xerais.

Un discurso longamente aplaudido pola súa defensa do papel da creación literaria en lingua galega.(Para escoitalo podes facelo a través de BRÉTEMAS.)

Escribir en galego como forma de participar na cultura da humanidade e escribir sobre a memoria do acontecido preto de nós. A illa de San Simón é o escenario das novelas lidas neste curso , e ata alí viaxaron os membros do CLUB revivindo o lido, poñendo realidade a ficción.

Manuel Rivas, a súa voz.

2009-05-06T00:09:00.007+02:00

Manuel Rivas, fala do que significa para el o proceso da escritura, da súa ultima obra publicada e tamén do que ten entre mans nestes momentos. Escoitemos a súa voz, recollamos as súas palabras de quen é capaz de crear e recrear historias que son xa universais.

O lápis do carpinteiro.

2009-04-15T20:58:00.008+02:00

¿Por que se titula así o libro? O lápis vermello é un obxecto común e familiar que situamos na orella dos carpinteiros. ¿Que importancia terá nesta historia contada por Manuel Rivas para que lle otorgue a relevancia de aparecer no título como se se tratara do protagonista da novela?

Deixo aquí un fragmento da novela para ir colléndolle o gusto.

Marisa, corazón, ponnos algo de beber para que saia ben a esquela. ¡Que cousas tes!, exclamou ela. Non fagas esas bromas. O reporteiro Sousa ía negarse pero decatouse de que sería un erro rexeitar un grolo. O corpo estáballo a pedir dende había horas, o grolo, o maldito grolo, estáballo a pedir des que se erguera e, naquel intre, soubo que dera cun deses feiticeiros que le na mente dos demais. ¿Non será vostede un señor Hache-Dous-O? Non, dixo el seguindo a ironía, o meu problema non é precisamente a auga. "

Marina Mayoral

2009-03-27T00:15:00.003+01:00

Recollo da web oficial de Marina Mayoral unha crítica aparecida no xornal "La voz de Galicia " o dous marzo de 1995, cando a súa obra Tristes armas acababa de publicarse.

A pluma de Marina Mayoral tralla nos últimos meses a fume de carozo. Recén publicada en castelán Recóndita Armonía, presenta agora Tristes armas, unha romántica viaxe ós días convulsos da Guerra Civil española. Cun desenrolo narrativo próximo ó folletín – no senso máis nobre do termo - , Mayoral conta de xeito áxil a historia duns «nenos da guerra», separados dos seus pais e levados a Rusia. Pero a fin de contas, a escritora mindoniense apáñase para converter o amor no fío do conto. «No fondo é unha historia de amor, como tódalas miñas. Cando se rachan os vínculas da terra só queda o amor».

Mayoral, que vive en Madrid, emprega un galego sínxelo: «Góstame o galego da rúa.

A escritora conta que xamais dubida á hora de escribir en galego ou en castelán: «E algo misterioso. Algunhas historias síntoas en galego e non podo contalas noutra lingua».

Dende o ano 1995 pasaron xa catorce anos e esta historia tenra e aparentemente inocente, segue cautivándonos. Tal vez unha das claves reside en que a autora sabe misturar dunha forma moi sutil unha fermosa historia de amor baixo o telón de fondo dos desterrados da guerra do 36. Na xuntanza do martes 31, veremos un documental sobre os nenos de Rusia.Non o perdades !!!

TRISTES GUERRAS
SI NO ES AMOR LA EMPRESA.
TRISTES. TRISTES.

TRISTES ARMAS
SI NO SON LAS PALABRAS.
TRISTES. TRISTES.

TRISTES HOMBRES
SI NO MUEREN DE AMORES.
TRISTES. TRISTES.

Miguel Hernández

Tristes armas

2009-03-11T23:07:00.006+01:00

Harmonía e Rosa, as dúas protagonistas desta novela foron “nenas da guerra”. O seu pai combatía na fronte e a súa nai traballaba de enfermeira atendendo aos feridos do bando republicano. En Rusia, as irmás empezan unha nova vida. A obra narra as vicisitudes das protagonistas con veracidade e tenrura. Non só evoca un feito histórico, senón que reconstrúe e humaniza a historia coa mirada centrada nos seus protagonistas. Fixa a atención na repercusión que ese feito tivo nas súas vidas, nos seus sentimentos, anhelos e esforzos por abrirse camiño a partir de entón.

No blog Caderno de 3ºA, podes ler varios comentarios acerca desta lectura.

¿ Coincides coas súas opinións?

Tarde de luz

2009-02-03T23:16:00.025+01:00

Sanxenxo. Xoves 29 de xaneiro.Cinco da tarde. Ceo gris e vento. Ameaza chuvia.

Entramos na sede de Caixagalicia. Axiña Agustín Fernández Paz fala para todos, dinámico, seguro e vainos envolvendo pouco a pouco coas súas palabras.

Velaquí os comentarios dos máis novos do club:

"Simpático, é simpático; sabe recoñecer as súas manías. De quen falo? Falo de Agustín Fernández Paz. Logrei falar con el e preguntarle dúbidas. E fíxome pasar un moi bo rato. Foi un día excepcional, que recordarei e contarei a todo o mundo. E direi que me sorprendeu moito.
Agustín é un personaxe de libro, por que? Porque non é tan serio coma imaxinaba, senón que é despreocupado. Non é coma outros; serio, rexio, nen sequera é respectuoso consego mesmo.
Agustín é un personaxe do máis alegre. Gústalle escribir en follas amarelas e sempre na mesma libreta.
Fíxome saber que a historia non se esquece e si que se aprende. El non puido aprendela, pero lle tería gustado. Transmítenos iso porque é moi importante non esquecer o vivido. Isto é precisamente o que descubre Sara, a protagonista de Noite de voraces sombras." Hugo.

"O 29 de xaneiro veu Agustín Fernández Paz a falar só con nós, os do club de lectura Engánchate. Eu, a verdade é que o pasei xenial. Tiñamos diante de nós uns doces que entraban polos ollos e unha sala só para nós. Brais.

"O feito de estar con Agustín Fernández Paz foi agradable. Estar con el foi unha boa experiencia. Creo que intentou demostrar que era unha persoa coma nós, só que dotada dun don excepcional. Unha das súas frases coas que me quedei foi:" Calquera novela é coma un anaco de pana. Son fíos que se xuntan, para formar unha historia".
A súa visita guiome no meu camiño á hora de escribir. Deume o empuxón que necesitaba."Marta

"Coñecer un escritor na realidade como o fixemos o pasado xoves 29 de xaneiro, vaime resultar inesquecible.
Os membros do club de lectura reunímonos ese día para coñecer a Agustín Fernández Paz, o escritor de "Noites de voraces sombras". O encontro foi na Fundación Caixagalicia, onde nos levaron a unha sala na que permanecimos durante toda a reunión. Unha das cousas que máis me gustaron do escritor, foi cando nos explicou como creaba aos seus personaxes, "collo un fío desa rapaza loura, outro daqueloutra, outro desta que está ao meu lado...e reúnoos con moitos fíos máis. Logo, trenzo eses fíos e fago unha corda, esa corda é un dous meus personaxes". Encantáronme esas palabras, foron realmente bonitas. Creo que sen ningunha dúbida, en Galicia temos a grandes escritores, e deberíamos empezar a valoralos tal e como se merecen, como verdadeiros artistas. " Ana

"A noite de voraces sombras" pasou ser unha tarde clara, resplandecente de luz.

Grazas, Agustín polo tempo, polas palabras, pola túa xenerosidade.

Dende Sanxenxo, seguiremos atentos os teus pasos.

A vindeira xuntanza será o MARTES 17 de FEBREIRO ás 19 horas, na Biblioteca do instituto.

Seguimos con NOITE DE VORACES SOMBRAS!!!

Proxectaremos AILLADOS, seguindo a recomendación de Agustín Fernández Paz.

Noite de voraces sombras e o 36

2009-01-19T20:13:00.009+01:00

As cartas que atopa Sara do seu tío lle descubren un periodo da historia de España que non podemos ignorar. Lede as citas que o profesor Juan seleccionou; pódense sinalar no libro, recollelas no pasaporte lector, no diario de lecturas... Sen dúbida farannos reflexionar e darannos moito do que falar.

“ As últimas cartas, as do ano 1936, eran distintas. Aínda que as manifestacións de amor seguían presentes…era doado percibir unha mestura de desacougo e temor polos acontecementos que estaban a ocorrer en Galicia e en España. Xullo debera ser un mes terrible…” Páx 75

“ Os sublevados teñen agora todo o poder, e non queren deixar nada en pe que non se axuste a súa concepción do mundo…Para eles ademais de “rojos ” somos “ separatistas ”, así é como nos chaman. Un só destes cargos xa é suficiente para que a nosa vida non valla nada.” Páx. 76.

“ A María Prieto, a mestra de aquí, de Carral, mallárona a paos e rapáronlle o pelo ao cero, despois levárona pola rúa atada por unha corda coma se fose un animal…” Páx 76-77

“ Por aquí aparecen homes asesinados nas cunetas, un día si e outro tamén…Toda xente inocente, o seu delicto foi defender a legalidade e os avances da República.” Páx 77.

“ Así foi como souben que, despois da sublevación militar de xullo contra o goberno da República, e tras varios intentos inútiles de comunicarse con Sara, o tío abandonara a súa casa, pois un mestre de Burela co que mantiña unha boa relación aparecera asesinado na praia de Area Grande…” Páx 81.

“¿E que sabes desa guerra tan terrible que a avoa non quería nin lembrar? Seguramente nada, catro cousas mal contadas, porque andamos a edificar sobre a desmemoria…
- Hai anos, quizais nin te acordas, chegaches un día do colexio contando o que o profesor vos explicara da guerra civil: unha liorta entre irmáns, onde os dous bandos tiveran a mesma culpa…Lembro que calei…aquel día lle dei unha labazada á memoria do meu tío e de todas as persoas que, coma el, un día soñaron un mundo diferente.” Páx 103

“Pois o medo dos anos da guerra quedoulles metido no corpo para sempre;ou quizais por afastar as lembranzas amargas.”Páx 106

“ Dentro do que cabe, tivo sorte, porque a outros coma el matáronos. Cos que máis se asañaron foi cos que, coma o tío, eran mestres progresistas.” Páx 107.

Documentación aportada por JUAN.

Noite de voraces sombras. Viveiro

2009-01-18T23:54:00.008+01:00

"Viveiro e os días de agosto xa son só unha lembranza", di Sara ao comezo da obra cando mira ao lonxe o mar dende a fiestra do seu cuarto, un mar que lle trae á memoria o que vía todas as noites desde o balcón da casa de Viveiro, onde acostuma pasar as vacacións.
A novela transcorre nesta vila costeira do norte de Galicia. Aquí, en Sanxenxo, tamén moita xente acostuma a pasar as súas vacacións de verán. ¿ Atopades diferencias cos veráns no Cantábrico ?

O MARTES 20, NA HORA DO RECREO CONVERSAMOS ... XUNTANZA !!!!

O MARTES 20 POLA TARDE ÁS 17h.... XUNTANZA DOS MAIORES !!!!!

Máis información de Noite de voraces sombras en Galipedia.

Agustín Fernández Paz

2008-12-17T18:55:00.005+01:00

Non é casualidade que Agustín Fernández Paz sexa o autor do primeiro libro de lectura do CLUB. El é benquerido por todos nós, non só como escritor senón como persoa, dende o momento que tivemos a oportunidade de poder coñecelo directamente naquel verán do 2007 no Auditorio Emilia Pardo Bazán con motivo da entrega dos premios do III Certame Literario.

Non podemos esquecer a súa paciencia asinando exemplares e a súa xenerosidade brindándonos AS PALABRAS QUE CAMBIAN O MUNDO para a presentación da publicación dos textos premiados no Certame.

Unha vez máis reiterar a nosa gratitude e a nosa felicitación polo galardón que a nivel nacional acaba de recoller pola obra O único que queda é o amor, que naquel verán do 2007 andada a piques de rematar. Sanxenxo trae boa sorte, a Madama ou o Atlante ou as meigas ... que habelas hainas ...

Lede con atención o texto. Atoparedes boas razóns para otorgarlle a PALABRA e a LECTURA a categoría de protagonistas nas nosa vidas.

AS PALABRAS QUE CAMBIAN O MUNDO

Para min é unha satisfacción poder abrir coas miñas palabras esta publicación exemplar, na que se recollen os traballos premiados no III Certame Literario do IES de Sanxenxo. Un certame organizado pola Biblioteca do centro, en colaboración cos departamentos de Lingua Galega, Lingua Castelá, Normalización Lingüística e Expresión Plástica, para promover a lectura e a escritura entre a mocidade. Os traballos reunidos aquí teñen como condición peculiar (ao modo das constricións que tanto lles agradaban a Georges Perec e aos outros membros do grupo OULIPO) o feito de se iniciaren cunhas poucas liñas extraídas da miña novela Aire negro:

Non sabería dicir o momento exacto en que o notei por primeira vez. (...) Pero o certo é que comecei a ter a estraña sensación de que alguén estaba a observarme durante as vinte e catro horas do día; talmente coma se unha presenza incorpórea vixiase todos os meus pasos...

Encantoume comprobar como ese sinxelo punto de partida, en vez de limitar o pulo creativo, serviu para que cada participante orientase o seu relato por un camiño orixinal, en liña co universo propio de cada un.

Ademais dos textos premiados, esta publicación recolle unhas breves biografías dos seus autores e autoras; uns textos breves que recomendo ler co maior interese e nos que, como salientarei despois, atopamos múltiples as referencias ao papel que lectura e a escritura poden xogar nas nosas vidas.

Álvaro Cunqueiro, nun ensaio titulado “Imaxinación e creación”, que publicou na revista Grial en 1963, afirmaba que “O propio dun escritor é contar claro, seguido e ben. Contar a totalidade humana, que el pola súa parte ten a obriga de alimentar con novas olladas. E se hai algo que estea claro nesa dieta, é que o home precisa en primeiro lugar, coma quen bebe auga, beber soños”. Beber soños como quen bebe auga. ¿Pódese facer unha definición mellor da necesidade, básica coma a auga, da lectura?

Todas as persoas necesitamos de historias, de soños, de palabras. Para entender o mundo e para entendernos a nós mesmos. Para soñar outras vidas, para gozar de todo o que a vida nos dá, para vencer o espanto da morte. E, se cadra para lembrarnos que esta idea de Cunqueiro é universal, volvemos atopala, dita con outras palabras, no discurso do estadounidense Paul Auster ao recibir, hai dous anos, o premio Príncipe de Asturias: “Facémonos maiores, pero non cambiamos. No fondo seguimos sendo como cando eramos pequenos, criaturas que agardan ansiosas que lles conten outra historia, e a seguinte, e outra máis. Necesítaas case tanto coma o comer, e sexa cal sexa a forma en que se presenten –na páxina impresa ou na pantalla da televisión- resultaría imposible imaxinar a vida sen elas”.

Todas as persoas necesitamos das historias, velaquí unha realidade universal. Unha necesidade que satisfacemos coas conversas cotiás, co cine ou cos videoxogos, a través das ficcións que nos ofrecen as diferentes pantallas que temos na casa e, sobre todo, a través dos libros, onde atopamos a esencia de todas as ficcións que ao longo da historia foi creando a humanidade.

Os libros, “eses inventos complexos e á vez tan simples”, como di Miriam Sartages, do IES de Sanxenxo, son os protagonistas da novela Farenheith 451, escrita en 1954 por Ray Bradbury, un escritor norteamericano de ciencia-ficción. A historia que nos conta transcorre nunha sociedade futura, onde os libros e a lectura están prohibidos. A través das pantallas omnipresentes en todos os fogares, o goberno encárgase de facer que a xente viva apampada e aparentemente feliz, pensando o que lle mandan, vendo o que lle ofrecen, escoitando o que lle impoñen. E hai un corpo represivo, os bombeiros, encargado de queimar os libros e de perseguir a quen os posúan, persoas empeñadas en conservar os libros e desafiar así a prohibición do poder.

Montag, o protagonista da novela, é o xefe deses bombeiros pirómanos. Un día, cando se dispoñen a queimar os libros que descubriran na casa dunha vella muller, este home colle dous ou tres e gárdaos para si. Está intrigado, quere saber que hai neses pequenos obxectos que se revelan tan importantes para algunhas persoas. E leos, ás agachadas, e queda enganchado nas redes da lectura. Cando a súa muller descobre aquel vicio oculto, pregúntalle alporizada que ve nos libros, como se atreve a poñer en perigo a súa felicidade por aquela práctica clandestina e prohibida. E é cando Montag lle dá unha resposta que a min se me antolla exemplar: "Porque sinto que detrás de cada libro hai unha persoa que me fala".

Esa é a maxia da lectura, “o veleno máis doce” que Miriam Sartages “probou cando tiña nove anos”. O mesmo que “corre polas veas” de Rebeca Rodiño, do CEIP de Dorrón. A afección coa que medrou Sara Outón, do IES de Sanxenxo; a mesma coa que Sara Dadín “podía descubrir novos mundos, buscar e ter novos pensamentos, chorar, rir, emocionarme, sentir, mergullarme nun mar de letras”.

Mais a lectura vai sempre a carón da escritura, pois ler e escribir son como as dúas caras dunha mesma moeda. Despois de vivir a través das palabras as historias que outros imaxinaron antes ca nós, as persoas ás que lles gusta ler acaban por sentir tamén o desexo de escribir. Por iso Cristian Durán, do IES de Sanxenxo, afirma que “todos somos especiais e temos algo que contar” e conclúe rotundo: “escribo, logo estou vivo”. E Nuria Sabor, do mesmo instituto, afirma que cando escribe “pásame o tempo voando, e a miña imaxinación voa ata o infinito (...) e compréndome mellor a min mesma”. Unha “marabillosa afección” que comparte a súa compañeira Estela Moratón, que xa coñece “o pracer de plasmar sobre papel as miñas fantasías, soños e pensamentos”.

Desde hai algúns anos, é un tópico dicir que a mocidade actual non le. E que, xa que logo, tampouco escribe. A miña percepción é xustamente a contraria. Hoxe vivimos nunha sociedade na que, malia as boas palabras, son moitas cousas as que conspiran para que as persoas non poidamos ter unha relación intensa cos libros. E, malia vivirmos nun contexto así, constatamos que unha boa parte da mocidade le, e le moito; ben máis que a mocidade de xeracións anteriores, iso é unha evidencia. E máis evidente me parece aínda o medre na práctica da escritura, favorecida nos últimos anos polas múltiples posibilidades que ofrece Internet. Velaí están os blogs para demostralo (coma tal, o que levan desde a biblioteca do IES de Sanxenxo), un fenómeno xa consolidado e que, con toda probabilidade, acadará unha expansión aínda máis importante nos vindeiros anos.

A lectura é unha conquista que require tempo e enerxía. Pero paga a pena facer o esforzo, porque a recompensa é moi grande, como ben sabe calquera persoa que teña ese desexo voraz de escoitar outras voces, de calquera tempo e de calquera lugar. Por riba, nos tempos de hoxe ser lector é, dalgún xeito, unha revolución que favorece o pensamento libre e crítico, a contracorrente do que nos mandan as forzas económicas que moven o mundo. Unha revolución que axudará a construír esa sociedade mellor que precisamos facer entre todos e todas.

En resumo: o que vén tras estas páxinas iniciais é unha colleita estimulante e de calidade, que nos fai mirar con orgullo o traballo desenvolvido e que nos fai mirar aínda con maior esperanza os anos futuros, pois temos a certeza de que habemos seguir atopándonos con textos magníficos. Hai na mocidade galega unha fervenza de creatividade que abrolla con vigor nestes primeiros anos do século XXI. Unha realidade cargada de esperanza porque, como escribiu o poeta José Ángel Valente, as palabras tamén serven para cambiar o mundo, aínda que non saibamos ben como nin en que momento.

Agustín Fernández Paz

Presentación dos membros do club

2008-12-04T22:08:00.013+01:00

Mª Dolores, Justa, Ángela, e Mª Isabel son as lectoras máis veteranas do grupo das tardes. Únese Marga, no grupo dos recreos.

Os máis novos, recén chegados ao centro, non queren perder esta oportunidade que se lles brinda. Eles e elas son: Marta, Hugo, Martín, Ana e Jonás.

Os de 2º ESO, queren repetir a experencia vivida o ano anterior e aquí están un ano máis Lucinda, Inés Piñeiro e Inés Martínez. De 3º ESO achéganse Vanessa, Esteban, Mar , Brenda e Alberto.

Dezaoito soci@s, que comezaremos coa lectura do libro de Agustín Fernández Paz Noite de voraces sombras, autor querido entre nós e que acaba de ser galardonado co premio Nacional de Literatura infantil e xuvenil.

O vindeiro martes 9 ás 12 horas teremos unha xuntanza na biblioteca para o grupo das mañás. Trataremos de cargar as enerxías, despois desta semana de exames para ler nas vacacións ampla e confortablemente a gusto.

Senón preguntádellelo aos rapaces do Club de lectura do IES RÍO CABE que acaban de ser entrevistados para a TVE.

Para ver o vídeo cliquea aquí.

Convocatoria do club a toda a comunidade educativa

2008-11-19T21:17:00.012+01:00

O vindeiro martes 25 de novembro tod@s os que estedes interesados en participar no Club de lectura tendes unha cita na Biblioteca do centro ás 19:30h. Se...

Sabes ler,

Sabes falar,

Sabes escoitar,

Sabes opinar,

Es curios@,

Gústache compartir,

Coñecer outras persoas coas mesmas afeccións...

entón, cumples os requisitos. Engánchate!!

Se aínda non estás de todo convencido cliquea aquí e aquí tamén aquí...

Ademais este ano as lecturas xirarán en torno á guerra civil española e os anos de posguerra como homenaxe aos nosos antepasados. O ano 2009 celébrase o 70 aniversario do fin da Guerra e os profesor@s do Departamento de Ciencias Socias están a desenvolver todo un programa de actividades nas que se inclúe tamén este club temático.

Agardamos que o disfrutedes.

The Jane Austen Book Club

2008-11-16T00:08:00.018+01:00

A modo de invitación:

Coñecendo a Jane Austen narra, como indica o título orixinal, The Jane Austen Book Club, as vivencias dun grupo de xóvenes que deciden formar un club de lectura no que mes tras mes comentan unha obra da súa autora favorita, Jane Austen. Pretenden coñecela, sumerxirse na súa obra, descifrar os perendengues das súas historias, analizar os seus personaxes e as sensacións que lles transmiten...

Se che apetece ler en compañía coma eles e compartir as túas impresións entra no noso Club.

Poderás descubrir que a experiencia de ler enriquécese se a compartimos.

Visiona o trailer da película que pretende ser unha invitación para non rexeitar.

The Jane Austen Book Club - Trailer